Uitgefilterd

Leegte
Ken je dat? Dat je je voelt als een zeef. Leeg, alle energie weggelekt?
Vaak is er dan sprake van een teveel en tegelijkertijd ook van een te weinig. Het kan zijn dat “het teveel” de overhand heeft gekregen en er geen ruimte is gemaakt voor waar het werkelijk om gaat. Dat wat alle ruimte inneemt voelt zwaar en wordt steeds voelbaarder.
Soms is het een (on)bewuste keuze om wat je niet wil voelen weg te drukken, ervan weg te gaan en vast te houden aan een (schijn-)veiligheid.

Los zand
Het meest bekende voorbeeld is het metaforische zand dat je in je hand houdt. Hoe harder je je best doet om het vast te houden en hoe harder je knijpt, hoe meer het tussen je vingers zal wegsijpelen.
Et voilà: het principe van de zeef is geboren. Een prachtige tool waar je gebruik van kunt maken en die je letterlijk in eigen hand hebt!

Filtering:
Het beeld van de zeef is een interessant symbolisch beeld dat me heeft geïnspireerd tot dit blog (met dank aan een bijzondere medereizigster). Ik werd er gek genoeg aan herinnerd toen ik vanochtend het voedselbakje van mijn hond wilde klaarmaken. De zak met hondenbrokjes bleek bijna leeg en het laatste restje bevat altijd veel gruis. Daarom gebruikte ik een zeef om het gruis te scheiden van de brokken die de voeding vormen voor mijn hond. Er is enig geduld voor nodig om een filtering te laten ontstaan tussen het grove en het fijne; een schifting tussen wat ik wel en niet wil behouden.
Vanuit dit perspectief zijn het de (letterlijk) brokjes die ik wil behouden.
Een ander perspectief kan zijn dat je juist d.m.v. schudden en trilling vergruizing en verfijning teweeg wil brengen zodat je steeds fijnmaziger stof overhoudt. Dan worden de brokjes misschien gestolde energie die aangekeken mag worden en staat de stof voor het pure ZIJN.

“Tot stof zult gij wederkeren”
Een bijbelse uitspraak die ons terugleidt naar de bron van de circle of life. Een vraag die opkwam tijdens een mooie uitwisseling was of je altijd aan het werk moet met de brokstukjes. Of kunnen de brokjes gewoon brokjes blijven zonder ze te definiëren, ontleden etc.?  Ze zien, waarnemen en laten zijn in vertrouwen dat, of we er actief mee aan de slag gaan of niet, het proces toch z’n weg vindt.
Een op vertrouwen gebaseerde gedachte die ik graag meeneem en die voor mij tegelijkertijd een ja en een nee inhoudt.
Achterover leunen kan heel nuttig en nodig zijn, zodat je van een afstand naar een “probleem” kan kijken. Het biedt een bepaalde objectiviteit, waardoor je tot diepe inzichten kan komen. Te lang achterover leunen voelt voor mij echter niet heilzaam. Het levert een onnodig lange vertraging op.
Er is uiteindelijk altijd een bepaalde beweging nodig, ook al zal de aanzet ertoe onvermijdelijk op je pad komen en de keuze erin mee te gaan bij jezelf liggen. But… Universe always finds it’s ways.

Structuur veranderen:
Even terug naar dezelfde zeef die ik een tijdje geleden heb ingezet voor de buxusmot die ik wilde bestrijden. Daarvoor kocht ik lavameel dat ik door een zeef boven de buxushaag verspreidde. Een heel doeltreffend en eco-friendly middel om de haag te beschermen tegen de mot, zonder de vogels (die de larfjes van de mot opeten) te vergiftigen.
In dit perspectief gaat het om vertraging en gelijkmatige verdeling. Immers door het toch al fijnmazige meel nog eens door een zeef te laten gaan drop je het niet onmiddellijk op het object van focus, maar voeg je er een handeling aan toe. Heel mindful om met aandacht en vertraging tot een gelijkmatige verdeling te komen. Verandering van structuur van fijn tot nog verfijnder, waardoor je een meer gebalanceerde verspreiding bewerkstelligt.

Schifting – bescherming – luchtigheid
Ook is het boeiend te kijken waar de verschillende structuren in diverse situaties voor dienen.
De hondenbrokjes in mijn voorbeeld dienen als voeding, het gruis als dat wat je niet gebruikt/nodig hebt (afval). Het nog verfijndere meel in het geval van het lavameel kleeft aan de blaadjes, waardoor de buxus niet meer aantrekkelijk voor de mot. Je brengt dus a.h.w. een extra laagje aan om de lekkernij te verdoezelen en te beschermen.
Een ander denkbaar beeld is het zeven van bloem voor een brood/cake/taart om meer luchtigheid in deeg te creëren, met aandacht, liefde en geduld. Drie hele mooie eigenschappen die zo nodig zijn in deze wereld.

Toevoeging
Als laatste voorbeeld kies ik het procedé van koffie zetten. Ook hier gaat het om filtering.
Denk aan een koffiezetapparaat waarbij er water op het filterzakje gevuld met gemalen koffiebonen druppelt. Het gepruttel en de heerlijke dampen die daarbij vrij komen doen je het water in de mond  lopen en zetten aan tot verlangen naar dat wat mag ontstaan.
Het filterzakje met de koffiedrab, zowel gescheiden als onderdeel van de  nieuw ontstane creatie;
het kopje koffie. (Heet) water dat in aanraking komt met fijngemalen koffiebonen, waardoor het verandert van kleur en smaak. De stof is vloeibaar geworden door toevoeging van water.

De dans tussen de stof en alles wat daarmee in aanraking komt
Alles is altijd in beweging en daardoor vloeibaar. Als dat niet meer zo is dan is je leven gestopt.
Doelen die je voor ogen hebt zijn slechts tijdelijke “plaatjes” (illusies). Naarmate je je weg vervolgt veranderen ze, want jij verandert, groeit (of krimpt) en ontwikkelt door wat je aanraakt en wat in jou aangeraakt wordt. Je beoefent “ware levenskunst” als je durft te genieten van het avontuur van verkennen, experimenteren en filteren, met geduld, aandacht en liefde voor alles wat je daarin tegenkomt.

De waarde van het residu
In het voorbeeld van koffiezetten is het overblijfsel koffiedik. Een drab die door de meeste van ons achteloos wordt weggegooid als onbruikbaar, maar in bepaalde culturen wordt ingezet voor het verkrijgen van inzichten in de vorm van koffiedik kijken.
Zelfs het restmateriaal dat onbruikbaar lijkt voor sommigen kan creatief worden ingezet door anderen. Met een uitnodigende knipoog naar wat ik noem “spirituele verduurzaming”.
Werkelijk alles kan van waarde zijn; het is de betekenis die jij eraan geeft.

Keuzes
Dit hele proces van filtering is toepasbaar op ons als mens. Door van perspectief te veranderen en open te staan voor mogelijkheden kun je nieuwe opties verkennen. Wat past wel, wat niet (meer). Waar mag bijgestuurd worden en hoe? Er is altijd een keuze waarin je een bepaalde weg kunt inslaan of juist niet. Blijf je op hetzelfde spoor of beweeg je mee met wat zich aandient. Neem je daarbij de leiding of durf je die ook uit handen te geven en mee te bewegen met vertrouwen als leidraad. Ga je voor krimp of groei?

Vertrouwen
Vanuit mijn eigen ervaring heb ik het vertrouwen ontwikkeld dat ook al lijkt het alsof je er alleen voor staat, er altijd hulpbronnen aanwezig zijn. Je hoeft ze alleen maar uit te nodigen en er voor open te staan.

“Heb lief, ont-moet, dans je dans, laat je (aan-)raken, heb vertrouwen en geniet!”