Thuiskomen

Thuiskomen

In mijn werk met vluchtelingen lijken de verschillende werelden en culturen soms zo ver van elkaar af te staan. Tegelijkertijd voelt het voor mij ook allemaal zo dichtbij, zo verbonden.
Niet het grote massale verhaal is wat mij raakt of inspireert, maar het kleine gedeelde van een eenling.

Zijn we niet allemaal op de vlucht voor iets? Meestal iets in onszelf dat er niet mag zijn.
Zijn we niet allemaal op zoek naar dat thuis? En wat bezoeken we daarvoor verre oorden!

Me verbinden met de verre oorden waar deze mensen vandaan komen, me erin verdiepen, verdiept iets in mij. Hun verhalen vertellen me iets over mijn eigen verhaal en jouw verhaal, ons aller verhaal.

Net als de vluchteling volgen we een pad waarop we op een gegeven moment, al dan niet gedwongen, moeten afbuigen voor kortere of langere tijd of mogelijk zelfs voorgoed.
Er wordt een grens gesteld of misschien stel je die wel zelf. Tot hier en niet verder. In dit gebied ben jij niet (meer) welkom of kun je niet verder meer komen/ontwikkelen.
Alles in jou gaat in verzet, voelt weerstand en wil nog bij dat oude land horen, daar waar je geboren bent of misschien zoveel jaren vertoefd hebt. Maar dat land kan jou geen thuis meer bieden.
Het is tijd om nieuwe horizonten te verkennen en in “het niet weten” te stappen.
Er is een “uitnodiging” om het land dat voor jou voelt als thuisland achter te laten. Hopelijk kun je daar dan wat vertrouwelingen in laten meereizen. Ook zullen er nieuwe medereizigers op je pad komen. Natuurlijk is er ook een rugzak met gevulde herinneringen en wijze lessen om met je mee te nemen.

Wat kies je dan om mee te nemen? Wat heeft voor jou de grootste waarde.
Wie weet laadt je gaandeweg onderdelen uit je rugzak achter op plekken, waardoor je je last verlicht en ruimte maakt voor het nieuwe.

De reis naar het nieuwe thuisland kan jaren duren of snel gevonden worden. Het kan doolhoven bevatten of omwegen. Het hangt van je persoonlijke missie en karakterstructuur af.
“Inburgeren” en een nieuwe anker creëren gaat niet zomaar “overnight”.
Er is een plek nodig voor dat wat was, een plek voor wat kan blijven en een plek voor het nieuwe leven. Zie het als een “tripod”.

Je hoeft er geen illusies over te hebben dat er onderweg ontberingen zullen zijn, blokkades op het pad, die je met zorgvuldigheid, liefde en toewijding, compassie en een gevoel dat alles er mag zijn, gaat overwinnen. Elke weg zal de moeite waard zijn, waar je ook uitkomt. Elke weg leidt uiteindelijk naar thuis. Er zullen dus zeker ook beloningen te vinden zijn in vormen die je waarschijnlijk zelf niet had kunnen bedenken.

Grenzen zijn bedacht, soms nodig. Uiteindelijk zijn we echter allemaal één. Eén aarde, één mensheid, afkomstig uit één bron.

Uiteraard volg ik zelf ook mijn eigen pad. Heb ik al meerdere homelands verlaten en dat zal weer gebeuren diverse vlakken, om thuis te komen “where I belong”, te doen wat ik hier te doen heb, als weet ik nog niet precies wat dat is. Er begint echter wel iets te borrelen.

Het lijkt me mooi om in dit licht een bijdrage te leveren aan die weg naar éénheid, de weg naar dat thuis, dat altijd dichtbij is, zodat we na alweer een bijzondere reis, het anker kunnen vinden in onszelf.
Daar horen voor mij woorden en verhalen bij, luisteren en delen, compassie en begrip, muziek, stilte, natuur, beweging en stilstand, humor en tranen en symbolen als wegwijzers op het pad dat we allemaal gaan.

Waar ieder van ons zich ook bevindt, dat is precies waar we nu moeten zijn, met alle (mogelijk tegenstrijdige) gevoelens van dien.
Ik omarm de “trip” met alle gevoelde weerstanden en met een sprankeling van moed en hoop als een avontuur op weg naar huis.
Ik vertrouw erop dat de hulpbronnen zich steeds zullen aandienen op het moment dat het echt nodig is. Lijken ze er tijdelijk niet te zijn, dan is de weg naar binnen nodig. Dat is universeel.

Love, peace and light

Namasté