Struck by lightning

Struck by lightning 

Onverwacht kan je soms zomaar geraakt worden tot in het diepst van je ziel.
Dat gebeurde gisteren in een werksetting, waarbij we in het kader van deskundigheidsbevordering een inkijkje kregen in (de omgang met) interculturele normen en waarden met oog voor trauma’s en dat wat een mens beweegt.
Binnen ons als groep die zich professioneel bezighoudt met statushouders zag je de verschillen in “omgaan met”. Zo gebeurt dat ook in onze maatschappij.

Wat levensverhalen en bijbehorende beelden in een mens kunnen aanraken was bijzonder om te zien. Hoe de één zich kwetsbaar opstelde, de ander er vanaf een afstand naar keek en weer een ander erboven ging hangen vanuit een helikopterview. Allemaal waardevolle perspectieven die stuk voor stuk iets anders bieden.

Er is veel te doen en te zeggen over de vluchtelingenstroom die ons land binnenkomt.
Zeker, de aanwas is groot, misschien te groot , want ons land kan ze feitelijk niet allemaal herbergen met de huidige woningnood om maar eens iets te noemen.
We kunnen ons focussen op wat dat voor ons teweeg brengt en met angst kijken naar een schrikwekkend toekomstbeeld met dito escalaties. We hebben echter de keuze ook met meer liefde hiernaar te kijken, zonder de ogen te sluiten voor de angsten die eronder liggen.

Als je de schrijnende beelden en verhalen hoort, ziet en tot je door laat dringen,  dan kan het niet anders dan je menselijk hart raken. Het mijne wel in ieder geval. En daarom ben ik blij dat ik op deze plek in mijn werk met de inburgeraars, maar ook als coach, mag bijdragen aan een stukje medemenselijkheid en ik weet zeker dat datzelfde geldt voor mijn collega’s, ieder met zijn/haar eigen specifieke kwaliteiten.

Voor ieder mens is er namelijk een plek. Het is de bedoeling dat we allemaal onze eigen plek gaan vinden in deze wereld. Daarvoor is het soms nodig onze comfortzone te verlaten, gedwongen door overlevingsdrang of ingegeven door een wens tot innerlijke groei, op reis te gaan naar een nieuw te creëren plek. Dat kan in of buiten onszelf zijn en daarmee zijn we niet anders dan de vluchteling die ons land binnenkomt. Het verlaten van een vertrouwde werkplek, een relatie, je (ouderlijk) huis, je stad/dorp/land en niet te vergeten het verlaten van (weggestopte) delen van jezelf (meestal ook uit overlevingsdrang) gaat in feite allemaal om hetzelfde. Wanneer we dat realiseren, beseffen we misschien dat we niet zo verschillend zijn. Kunnen de verschillen die er wel zijn juist bijdragen aan een kleurrijker wereld. Kunnen we een brug bouwen, die meerdere kleuren omvat.

Ik geloof erin dat ieder mens in het huidige moment precies daar is waar hij/zij moet zijn met alle confrontaties van dien. Dat dat, hoe ongelofelijk soms ook, een keuze is van de ziel om daarin te ervaren en zo te groeien. Zie hier je groeipotentieel. Open je hart voor liefde, kijk je angsten in de ogen en laat hoofd en hart samenwerken, zodat je je mag verwonderen over dat wat in jou gezien wil worden.

Dat wij deze vluchtelingen mogen opvangen, wat niet tot in de grootste perfectie kan, en ja, dat we daardoor allemaal een stapje opzij moeten doen om plaats te maken voor medemenselijkheid, dat vraagt iets van je. Een ander perspectief. Het aankijken van het leed van de ander, de machteloosheid voelen van de ander en jezelf, “erkennen van herkenning” en elkaar de hand reiken kan zoveel innerlijke en uiterlijke rijkdom opleveren.

 

Experimenteer eens met het switchen tussen verschillende invalshoeken; die vanuit jou, die van de ander, een gecombineerd perspectief van jou en de ander en tot slot een helikopterview. Dat kan in elke situatie die op je pad komt.

Wij kregen gisteren een fragment te zien uit “For Sama”, een diep pijnlijk realistische film die ik eerder al in de bioscoop had gezien. De film is van binnenuit in de  oorlogssituatie in Syrië gefilmd met alle risico’s van dien voor de makers. Het zijn dus ware beelden uit de rauwe werkelijkheid van een oorlogssituatie bezien.
De film bevat schokkende beelden en laat zien “waar diepe trauma’s geboren worden”.
Je bent bij deze gewaarschuwd, mocht je deze waardevolle film gaan zien. Alleen geschikt voor volwassenen zou ik zeggen.

Ieder van ons loopt verwondingen (trauma’s) op in het leven. Misschien (en hopelijk) niet zoals deze mensen in oorlogssituaties, maar toch verwondingen die ongemerkt diep doorwerken in je leven.
Feitelijk zijn we allemaal in oorlog met onze weggestopte delen, die slechts aangeraakt kunnen worden door interactie met de buitenwereld.

Sluit je je ogen ervoor of laat je ze doordringen?
Reik je uit of blijf je in stille weerstand of juist schreeuwend dat je er geen plek voor wil maken?
Wat in jou wil niet aangeraakt worden? Waar wil jij geen ruimte voor maken?

De situatie is nu zoals hij is, daar valt niets aan te doen. Wel aan hoe jij daar mee omgaat.
Ook als je besluit in de weerstand te blijven en in de non-acceptatie te gaan van hoe het nu is, zal uiteindelijk het leven ingrijpen.

Wanneer je onbevangen en met een open hart kijkt en luistert naar het verhaal van een ander kan er als “struck by lightning”  iets worden aangeraakt wat in jou gezien/gehoord/geheeld wil worden.
Zie dat als een cadeau. Dat gebeurt altijd in wat ik noem “divine timing” of te wel op het juiste moment en als jij er klaar voor bent.

Grote dankbaarheid voel ik voor al wat mij raakt (en al wat gedeeld wordt in dat) wat jou raakt.
Voor wat er gisteren tijdens onze training gevoeld en gedeeld werd in alle kwetsbaarheid heb ik groot respect, voor zowel de trainers als de deelnemers, de groep als geheel en uitgezoomd zo waardevol voor het grotere geheel.

Laat je raken, laat je kraken, want “it is the crack where light comes in” (Leonard Cohen)