Levenskunst de weg van de weerstand

Levenskunst; (de) weg van weerstand

Nu ik zo eens naar buiten kijk, besef ik me hoezeer de natuur de weg wijst. Antwoorden heeft op elke vraag, zelfs zonder dat er een vraag gesteld is.
De bomen en planten nemen het leven zoals het komt. Bewegen mee met het ritme van de seizoenen. Ze hebben een bloeitijd, een tijd van oogsten, loslaten en inkeer.
Bij extreem harde wind breekt er wel eens een tak of in het ergste geval wordt de hele boom gespleten door een blikseminslag.
Ook dan betekent dat niet het einde.

Ik zag dat mooi weerspiegeld in de Millingerwaard waar een prachtige, inmiddels gevloerde, boom mocht rusten op zijn zijde en zo een rustplek voor ons (de wandelaars in de natuur) bood.
De schoonheid van die boom, dat is ware kunst. De boom heeft een nieuw leven gekregen.
Dat zou je levenskunst kunnen noemen.

Het leven zelf is “eindig”, zo wordt gezegd. Elk einde brengt echter een nieuw begin.
Je daaraan over durven overgeven, zonder te weten waar je uitkomt, dat is een hele uitdaging.
Ik zag het bij mijn vader toen hij steeds verder in een staat van dementie terecht kwam.
In het begin was er nog regelmatig besef van wie hij was en waar hij naar toe bewoog.
Dat veroorzaakte boosheid, verdriet, onmacht en weerstand. Toen er echter een liefdevolle plek voor hem gevonden werd waar hij  voelde dat zijn dierbaren hem niet vergaten en liefdevol verzorgd werd, berustte hij in zijn situatie en vond hij zijn (nieuwe) plek. Hij gaf mee, werd rustig en keerde steeds verder naar binnen waar hij zichzelf (her)vond.
Hij bleef genieten van kleine dingen, zolang als het mogelijk was; vogels, scharrelende kippen, alles wat hij vanuit zijn bed of stoel kon waarnemen, momenten met het gezin, de kleinkinderen.
De weerstand heeft hij omarmd, mogelijk geholpen doordat hij niet anders kon vanuit de positie waarin hij zich bevond, of doordat hij zelfs de weerstand gaandeweg vergat. Of was het zijn eigen  “natuur”, zijn oorspronkelijke staat van zijn?
Dit is kennelijk hoe de natuur/het universum het geregeld heeft. Je doet het niet alleen, er zijn hulpbronnen en uiteindelijk ben je al(l)-één.

Weerstand is een vorm van verzet tegen iets wat er niet mag zijn. Jezelf daar doorheen ademen (adem is immers leven), het aankijken, er laten zijn, er mee zijn. Dat is meebewegen met het natuurlijke ritme. Je hoeft niets los te laten, alleen te omarmen met alle gevoelens die daarbij komen kijken. Gemis van wat was, niet wetend wat komt, en vooral in vertrouwen blijven van het (ontwikkelings-)proces.
Makkelijker gezegd dan gedaan…… Hoe meer je kunt toelaten van alles waar je weerstand tegen hebt, hoe meer de weerstand vervaagt, oplost.

Vaak bewandelen we de weg van (de minste) weerstand, door waar je weerstand tegen voelt te behandelen als “de vijand”. Meestal gebeurt dit uit bescherming van jezelf, bijvoorbeeld uit angst voor een veranderende situatie, waardoor we onszelf of anderen een vorm van begrenzing opleggen.
Maar wat als we de “vijand” eens in de ogen kijken en er het gesprek mee aangaan, deze een stem geven en zo onszelf een nieuw perspectief bieden.
Het lijkt me dat dat helend zou kunnen werken.

Grenzen, begrenzingen, weerstand voelen, het is (soms) absoluut nodig…..
Ik kies ervoor deze te onderzoeken. Er de tijd voor nemen, zonder ze met geweld te doorbreken,
in het vertrouwen dat ik vanzelf zal voelen wanneer de begrenzing/weerstand te veel als een  gevangenis gaat voelen. Als dat gevoeld wordt dan wordt het tijd voor een doorbraak.

Alles wat er niet mag zijn, wat je opsluit/gevangen zet (in jezelf), zal vroeg of laat een vervorming aannemen is mijn ervaring. Het biedt hooguit wat extra tijd, uitstel…
Daar staat tegenover dat elke weg, ook een omweg,  de moeite waard is.
Soms is extra tijd nodig om een situatie te onderzoeken, doorgronden of aanvaarden.
Dus waarom over één nacht ijs? Een beetje warmte en het ijs gaat vanzelf smelten.