Jij bent altijd zo positief

“Jij bent altijd zo positief”

Dat zijn woorden die zo nu en dan tegen me gezegd worden en waar in zekere zin absolute waarheid in schuilt. Ik ben iemand die graag in mogelijkheden denkt, het goede in de ander ziet en zelfs in het diepste donker nog wel een lichtje weet te vinden. Misschien zelfs wel een cirkel van licht weet te vormen van allerlei kleine lichtpuntjes die ik als geen ander weet te vinden.

Maar zo nu en dan maak ik dingen kennelijk mooier dan dat ze zijn en als ik me dat besef dan beland ik tijdelijk in de keerzijde van de positivi-TIJD. Dan kom ik terecht in een negatieve TIJD waarbij er geen spaan meer heel blijft van allerlei mooie dingen die ik  gezien, gevoeld of meegemaakt dacht te hebben. Het is op zulke momenten dat ik diep moet graven naar die “positieve noot”, om weer ergens richting midden uit te komen en vandaar weer rustig naar de plus-kant te verhuizen.

Het helpt niet echt om dan al die happy foto’s op social media voorbij te zien schuiven van mensen  die altijd zo ontzettend blij en vrolijk in het leven lijken te staan. Het voelt dan te ongelofelijk.
Toegegeven, het is heel wat appetijtelijker dan zuurpruimerij. Maar op het moment dat je je in een duistere diepte bevindt valt het niet mee met die über-happiness te dealen.

Heel realistisch gezien ontspringt natuurlijk niemand de dans. Zelfs in huize Weltevree is wel eens onenigheid en dat is maar goed ook. Zonder wrijving geen glans wordt wel gezegd.
Vergelijk het met een ring die dof wordt na jaren dragen. De ring, die staat voor verbinding, heeft toch echt zo nu en dan onderhoud nodig. Soms merk je dat pas als die ring gaat knellen, dan draag je hem niet meer met plezier.

Pas als we ergens maar erg genoeg last van krijgen gaan we ermee aan de slag. We proberen te redden wat er te redden valt. Poetsen ons ongans totdat er weer enig glans gaat verschijnen. De schade is echter al aangericht en vaak onuitwisbaar.

Er zijn allerlei voorbeelden te bedenken, maar voor vandaag kies ik het carwash avontuur om het “licht” te houden.
Even geleden besefte ik me dat als ik niet zelf het heft in handen ging nemen ik echt niet meer representatief voor de dag kon komen op mijn werk met mijn tot schandbak gemaakte “racemonster”. Op naar de Anac dus, waar ik samen met mijn kids met twee stofzuigers tegelijkertijd, poetsdoekjes en sprays aan de slag ging om de Suzy weer in hygiënische staat te brengen. Mijn dochter had ondertussen de gratis mattenklopper ontdekt. Een apparaat waar je je automat in stopt en die het stof en zand eruit klopt. Ze wist echter niet dat ze de mat moest vasthouden……..
Aiiiiiiiiiiiiiiiiiii…..weg automat; opgeslokt door het apparaat.  Soms moet je gewoonweg loslaten!
Een avontuur in de wasstraat volgde. Door de “verkeerde” volgorde aan te houden, liepen we het gratis stofzuigen mis,  maar ach, nu konden we met ons tegoedbonnetje een ander verblijden.
Goede daad weer verricht!

Glanzend kwam mijn auto uit de carwash tevoorschijn, echter de deuken en krassen waren nu zichtbaarder dan ooit en één van mijn automatten was foetsie.
Deuken en krassen zijn als littekens. Je kunt poetsen wat je wil, maar ze blijven zichtbaar. Er zal grof geschut (een facelift?) aan te pas moeten komen wil je het volledig weggemoffeld krijgen.

Mijn auto in z’n “camouflage outfit” houden zou hem in het oerwoud een onzichtbaar masker hebben gegeven. Deze auto stond echter niet in een oerwoud, maar in een doodgewone straat in een nieuwbouw wijk, heel zichtbaar vies te wezen, slecht onderhouden.

Zo houden wij als mens ook onze maskerades in stand, bijvoorbeeld uit bescherming van dat wat niet gezien mag worden, van dat wat we vooral zelf niet waar willen hebben of om diverse andere redenen.

Mondkapjes zijn ons nu opgelegd, maar wat we onszelf daarnaast opleggen aan maskers is vele malen hardnekkiger; harnassen, kuisheidsgordels, uniformen waaraan we ons confirmeren, regels over wat hoort en wat niet hoort als keurslijf, schuld en schaamte die ons intern gevangen houden.
Deze maskers ophouden brengt uiteindelijk schade toe; als we ze afzetten wordt die schade zichtbaar.

Vanuit de Japanse leer van Kintsugi, mogen de littekens (schadeplekken) juist gezien en zelfs geaccentueerd worden. De schoonheid van de imperfectie zou je het kunnen noemen.
Zo kunnen we ook kijken naar onze eigen onvolkomenen, de zogenaamde “fouten”.
We mogen ze zien als bewustwordingsprocessen. Zo kunnen we met meer mededogen naar onszelf (en de ander) kijken.
Wees trots op je littekens/schaafwonden/deuken/rimpels/grijze haren, ze hebben je gebracht tot waar je nu bent en dat mag je je blijvend en in dankbaarheid herinneren.

In het geval van mijn auto overweeg ik nog om de krassen en deuken met goud (want dat is het idee van Kintsugi) te accentueren, maar of die daar representatiever van wordt…..; )
Kintsugi is eigenlijk ook een vorm van maskerade, maar dan één waarbij de onvolkomenheden niet verborgen maar juist in het licht gezet worden; een gouden randje krijgen.

De herinnering aan het carwash avontuur (als metafoor voor het leven zelf als een “bal masqué”) tovert een lach op mijn gezicht. Ik zie de lichtpuntjes weer en heb de positieve noot hervonden in een mooi stukje muziek met warme gitaarklanken, trefzekere noten, vertolkt door een zacht maar voor mij nog steeds verstaanbaar stemgeluid.

 

“Keep the sunny side up, even in your darkest hours”