Het gewoontedier

Het gewoontedier

Ken je net als ik het gewoontedier, dat er voor zorgt dat we steeds weer in dezelfde valkuilen trappen en rondjes blijven rijden op onze levensweg? Het beweegt zich in allerlei bochten, vermomt zich in allerlei kleuren, past zich aan, houdt zichzelf voor de gek, maakt de dingen mooier dan dat ze zijn, zoekt afleiding.

Daarvan werd ik me bewust toen ik vandaag even wat afleiding wilde zoeken van een oude wond die gisteravond op verschillende manieren werd aangeraakt. Ik besloot om i.p.v. te gaan sippen en dippen toch nog wat te genieten van deze zonnige dag en kwam op de snelweg terecht in een file.

Toen ik de eerste file eenmaal door was, kwam de tweede in aantocht, maar google maps bood me een short cut. Deze besloot ik te nemen. Al snel bleek dat google maps me terug wilde leiden naar de afslag die was afgesloten en kwam ik bijna uit op hetzelfde punt waar de eerdere file begonnen was, waardoor ik opnieuw achteraan zou moeten sluiten voor nog een ronde langzaam rijdend en bijna stilstaand verkeer.
De weg die ik te nemen had bleek dus afgesloten, de short cut een illusie. De enige andere optie was onverrichter zaken terug naar huis te keren.

Voor mij betekent dit dat de enige weg die ik te nemen had/heb de weg naar binnen is, naar mijn innerlijk thuis. Daar bevinden zich alle antwoorden, al kan ik ze niet onmiddellijk vinden.
Uit ervaring weet ik dat inzichten op allerlei manieren tot je kunnen komen op momenten waarop je ze niet verwacht. Ik keer dus naar binnen, ga voelen en doorvoelen en heb geduld en vertrouwen in wat komende is.

Alles wat er niet mag of kan zijn en dus geen bestaansrecht krijgt en waar je omheen wil door afleiding te zoeken gaat een eigen leven leiden. Het zoekt altijd een weg naar huis, naar wie je werkelijk bent.
Als je zelf niet tijdig bijstuurt doet het leven of het universum dat wel voor je. Er worden stopborden geplaatst. Je wordt tot stilstand gedwongen om te voelen wat er gevoeld mag worden, te zien (of in te zien) wat er gezien wil worden, te horen wat er gehoord wil worden.

Practice what you preach zeg ik dan tegen mezelf. Voelen, doorvoelen, ontwortelen, transformeren, verankeren. Makkelijker gezegd dan gedaan, maar waar bereidheid (commitment) is, zijn er altijd mogelijkheden (en hulpbronnen niet te vergeten!).