Een afgehakte hand

Een afgehakte hand

Onderweg
Zaterdag liep ik met mijn vriendin in de bossen. Terwijl we de herfstige natuur opsnoven lieten we de zon laten schijnen op wat ons zoal bezighoudt, over onszelf en onze relaties met onze dierbaren; onze kinderen, onze geliefden. Daarbij kwam aan bod dat kinderen soms ongemerkt ineens moeilijk bereikbaar zijn geworden. Ofwel doordat ze zijn uitgevlogen en een eigen leven aan het leiden zijn, ofwel doordat ze zo met hun eigen perikelen bezig zijn dat ze in een eigen wereld zijn beland die moeilijk doordringbaar is voor ons als ouders.

Het beeld
Op zondagochtend, na tot in de late uurtjes diepgaande gesprekken te hebben gevoerd met een andere vriendin, was het alweer vroeg dag.
In het ochtendgloren ontstond, net als een dikke maand geleden, een beeld. Dit keer van iets wat leek op een afgehakte hand die in mijn voortuin lag en mijn hond die daaraan snuffelde.
Dat beeld wilde ik het liefst zo snel mogelijk van mijn netvlies af krijgen, wat me misschien ook wel was gelukt als mijn nieuwsgierigheid het niet gewonnen had van mijn angst.

De invulling
Al snel kwamen er allerlei associaties. In vroeger tijden werd je hand er immers afgehakt als je iets gestolen had dat niet van jou was. Zo iemand wil ik niet zijn. Ik wil bovendien mijn hand er niet af laten hakken en me ook niet onthand voelen.

(Af)leiding?
Ik ben, op advies van een vriend, Game of Thrones gaan kijken. In die serie vliegen de ledematen je om de oren, in ieder geval in het begin.
Als je dieper kijkt worden er allerlei thema’s “aangesneden”. ; )
Het zoeken naar manieren om elkaar te vinden, overwinnen van angst en moedig zijn, vinden en behouden van vertrouwen, etc. etc.
Al die thema’s (en meer) komen hier naar voren en dan ben ik nog maar aan het begin.

Machteloosheid versus macht
Je onthand voelen staat min of meer gelijk met je machteloos voelen. Alleen is er een verschil met dat te voelen als een slachtoffer of als een acceptatie voor dit moment.
Een tijdje geleden kwam ik een bijzondere vrouw tegen (ze was één van mijn eerste en meest trouwe yoga klanten). Ze werkt in de gehandicaptenzorg als arts en  vertelde me hoe je soms machteloos staat en er niets is dat je kunt doen in bepaalde situaties.
Dat zal herkenbaar zijn voor velen die in de zorg werken, maar vermoedelijk kennen de meeste mensen wel één of meerdere privé-situaties waarin ze zich machteloos voelen.
Ze liet me echter met haar verhaal ook zien hoe je in die machteloosheid toch je macht “ter hand” kan nemen, door te accepteren dat er in die bepaalde situatie gewoonweg niet gehandeld kan worden.
Dat alleen al te beseffen geeft je je macht terug. Je hoeft je niet langer meer te verzetten tegen dat waar nu even geen actie mogelijk is.

Perspectief
Een stapje achteruit doen en daarmee wat afstand creëren, brengt rust in de situatie. Vanuit rust (en afstand) zie je de dingen weer in (een ander) perspectief.  Dat leidt weer tot het zien van mogelijkheden en van daaruit kan een gevoel van vertrouwen ontstaan dat ook door niet in te (kunnen) grijpen, of juist daardoor, een ontwikkeling op gang komt. Misschien wel een hele andere dan je verwacht had, maar wel één die je weer in je kracht zet.

Omarmen van wat zich aandient
Het gaat dus niet om het loslaten van de machteloosheid, maar om het er te laten zijn, zo besefte ik me. Je erdoorheen laten vallen, zonder verwoede pogingen te blijven doen toch controle te houden over de situatie. Dat zou namelijk manipuleren zijn, wat weer wijst op het beeld van de hand (le main). Eigenhandig net zo lang een beeld in elkaar knutselen, waarbij geen middel geschuwd wordt i.p.v. iets onder je handen laten ontstaan, wat tot ware levens- en liefdeskunst kan leiden.
Dit is overigens ook heel toepasselijk op de Corona-situatie waarin we ons nu bevinden.

There is always a hand that leads you home
De droom van vannacht bracht me uiteindelijk het antwoord. Dromen ontstaan vanuit de ultieme overgave aan de slaap. Beeld en droom werden met elkaar verbonden door een stukje overgave.
In de droom ben ik mijn zoon aan het zoeken omdat het eten klaar is. Alsof hij nog een kleine jongen is, i.p.v. de GVR (grote vriendelijke reus) die hij nu is. Mijn zoektocht leidt me naar de meest onwaarschijnlijke plek, waar ik door de meest onwaarschijnlijke persoon te woord word gestaan.
Hij is daar niet, maar ik vind daar wel begrip en herkenning.
Uiteindelijk word ik door een liefdevolle hand (as always) weer naar huis geleid.
Daar hervond ik mijn vertrouwen. Ik hoefde niet meer te gaan zoeken. Alles is er al, zelfs als het lijkt dat dat niet zo is.

De droom
Het bleek te gaan over mijn gemis van mijn zoon, die zijn eigen weg aan het gaan is. Iets wat heel logisch is gezien zijn leeftijd en prachtig in het kader van zijn ontwikkeling, maar als moeder voelt dat dan toch alsof je een lede-maat mist. Het woord lede-maat ontledend als lid/familielid, deel van mij als “ma(a)”tje) (ik in de moederrol, als zijn ma).
Het bleek zijdelings ook te gaan over mijn “onmachtige” gevoel t.a.v. de hulp die ik mijn dochter wil geven. Tevens gaat het over zoveel meer. Over de weg naar huis/naar jezelf vinden, over in vertrouwen blijven en niet teveel willen sturen. Vertrouwen dat liefde altijd overwint en je thuisbrengt.

Van “talk to the hand” naar “talking hands”
Ik denk dat hiermee mijn angstbeeld is verhelderd en een proces van heling in gang is gezet.
Ik kan nu zien en al een beetje voelen dat het soms nodig is om even onthand te zijn en dat handelen komt als het moment daar is.

Waar liefde is weten handen elkaar altijd weer te vinden. Waar handen elkaar raken worden harten geroerd.

Be brave, feel loved,

Namasté,

Esther