Twijgje en roos

Terwijl ik een flinke ronde maak met mijn hond, geniet ik van alle kleurschakeringen en verkleuringen. Het blaadje van een roos verkleurd tot oranje met daarin een warm roze hart.
Mooi om te zien hoe de kleuren net als de seizoenen in elkaar overgaan en elkaar soms overlappen. De herfst is ingetreden en daarmee is het grote loslaten begonnen.

Het wandelen zelf geeft me net als die warm roze kleur in dat rozenblaadje een verwarmend gevoel.
Alles in mij komt in beweging en gaat weer stromen. De beweging die de natuur maakt loopt min of meer synchroon in de beweging die ik maak. Ik ervaar hoe letterlijke beweging ook een innerlijke beweging en dito inzichten in gang zet.

Als mijn wandeltocht bijna ten einde is vind ik een afgevallen twijgje met daaraan 7 smalle spits toelopende blaadjes, zo verdeeld dat er zich aan de linker en rechterzijde ieder 3 blaadjes bevinden en het 7e blaadje aan de top.
In eerste instantie pak ik het bij het steeltje vast, maar als ik achteloos mijn duim en wijsvinger naar het onderste blaadje aan de linkerkant verplaats laat het blaadje onbedoeld los.

Nu ik het twijgje opnieuw bekijk, merk ik de onbalans op. Met aan de ene kant 2 blaadjes en aan de andere kant 3 met nog een blaadje aan de top, zal de “weegschaal” overhellen naar één kant (rechts in dit geval). Zes blaadjes zijn er nog over (getal van liefde).

Het is in het leven zoals in liefde en vriendschap; als de balans zoek is en het lijkt niet meer van twee kanten te komen of je hebt één belangrijk onderdeel buiten spel gezet, dan kan je twee dingen doen:

  1. Afhaken en het bijltje erbij neergooien
  2. Een gezamenlijke betere balans creëren, bijsturen en creatief te werk gaan

Dit is iets wat ik regelmatig tegenkom, in mezelf (op steeds weer een nieuwe laag) en ook in anderen. Thema’s als onbalans, onoverbrugbaar (lijkende) contrasten, je eigen waarde weggeven, pleasen, vergoeilijken, afstand nemen/uit verbinding gaan, ogen en oren sluiten voor dat wat gezien wil worden, uitstelgedrag etc. Ieder van ons kent ze in meerdere of mindere mate.

Elke keer dat één van deze thema’s wordt aangeraakt en je er bewust mee aan de slag gaat, kan er weer een laagje geheeld en getransformeerd worden. Het biedt een uitnodiging tot een diepe duik in jezelf om uiteindelijk te kunnen groeien en bloeien. Denk aan de lotus die uit de modder omhoog groeit. In die prachtige bloem zijn de schaduw en het licht beide vertegenwoordigd en van onschatbare waarde.

Wil je weten wat mijn eerste ingeving was t.a.v. het twijgje en het verkleurde rozenblaadje?
Ik heb ze weggegooid, maar …….. ben later weer teruggegaan om er een visuele imprint van te maken. Uiteraard vond ik niet meer hetzelfde twijgje en ook niet hetzelfde rozenblaadje, waardoor ik tot een  nieuwe compositie kwam die meer in balans lijkt door het verkleurde rozenblaadje ook een plek te geven.

Ik weet niet wat ik daarmee in het veld heb gezet, maar het voelde als een daad van overgave “for the good of all”, want daarna heb ik letterlijk en figuurlijk losgelaten en kwam alles omhoog wat ten overvloede was en niet meer diende.

Kies voor wat goed voelt voor jou en maak de wereld een stukje mooier, met al die kleurschakeringen die in jou aanwezig zijn. Stuur bij waar nodig, geef niet zomaar op en heb vertrouwen in de weg, ook als deze er even niet zo rooskleurig uit lijkt te zien. Daar in die modder bevindt zich de kiem van het potentieel waar jij naartoe kan groeien.